Thuisfront

Hoi Sandra

Bedankt voor je berichtje. Ik weet ik moet hem steunen maar soms is het zo moeilijk en qua gevoelens ben ik een achtbaan. Ik hou van hem met heel mijn hart maar soms ben ik zo boos op hem wat hij nu mij en de kinderen aandoet. Ik schrijf elke dag een stukje en die hele mail stuur ik naar izjn advocaat en verstuur ik ook per post met de nodige kindertekeningen en kaarten die ik ontvangen van mensen. Verder stuur ik boeken en veel chocolade (nu geld overgemaakt kan hij zelf wat kopen). Ik mag niet over de zaak schrijven want dan krijgt hij de brieven niet en martijn heeft liever niet dat ik kom. Ene kant begrijp ik het want ik ga weer weg en we mogen niet over de zaak praten maar anderzijds denk ik kom nou je moet je verantwoordelijkheid nemen en mij te woord staan. Ik zit gewoon vol met vragen waarom. Het is het geld dat weet ik maar we hebben het niet nodig. We zijn een modaal gezin. Het klopt je leert nu je vrienden kennen en ik denk dat wij het geluk hebben dat wij veel vrienden hebben. Tot nu toe is nog niemand afgehaakt en is iedereen begripvol/belangstellend die mij/martijn kennen. Krijg veel kaartjes van vrienden, familie en moeders ui de klas van mijn dochter met daarin lieve dingen dat als ik ze nodig heb of esmee wil komen spelen etc. Dat is heel fijn om te krijgen nu vooral maar ik voel me wel bekeken en tja die moeders kunnen toch niet begrijpen dat ik ondanks dit nog van hem hou. Dat gaat niet zomaar weg (nu moet ik zeggen dat ik voorheen ook zo dacht maar nu mezelf dit treft onderga je het toch anders).Ik sta versteld dat ik zo sterk ben. Werken, de kinderen, dingen regelen etc etc maar soms owrdt het me behoorlijk veel en vaak dat ik s avonds in bed huil. Soms helaas in het bijzijn van mijn kinderen maar de tranen kan ik niet altijd terugdringen en esmee houdt me als een havik in de gaten en kijkt enorm naar mijn ogen. Soms troost ze me. Ik heb geen idee wat me / ons te wachten staat. Vandaag heeft hij weer een verhoor gehad en wat ik begreep werkte hij mee en zag het er goed uit maar ik weet nog steeds niet wat er is gebeurd dus kan niets inschatten. Het is frusterend dat lange wachten.
Ik las dat jou man al 3 jaar gevangen zit. Hoe ga jij daar mee om? hoe regel jij thuis alles? hoe doe je het financieel? Misschien dat je het niet vertellen wilt maar ik vraag het toch.

hoi barbara, fijn dat je reageert! het is positief dat je man meewerkt dan zal het voorarest wat sneller gaan want wat mijn man verteld was dat de vreselijkste periode. tsja ze hebben een grote fout gemaakt maar op dit moment ben ik tot het besef gekomen dat het niet meer terug te draaien is. van de andere kant merk ik aan mezelf dat ik er expres niet te veel denk maar dat is ook niet goed. mijn man en ik werkte beide hadden net een huis gekocht en kwamen niets tekort maar toen zijn broer overleed was dat een zware klap voor hem. hij is toen naar italid afgereisd naar zijn andre broer die zich bezig hield met duistere zaakjes en op dat moment is er een inval geweest. hij is in 1e instantie veroordeeld tot 14 jaar hij is in hoger beroep gegaan en nu is het 8jaar met aftrek is dat ongeveer 5 jaar. verder ben ik nu gestopt met werken vanwege rugproblemen financieël is het een ramp maar dan denk ik maar er zijn mensen die het slechter hebben vooral voor de kinderen eerst kregen ze alles maar nu niet meer.

Het Is wel fijn dat je steun van iedereen om je heen krijgt. maar hoe doe je dat met de advocaat? spreekt hij/zij nederlands? dat was namelijk echt een ramp bij ons maar gelukkig is mijn man italiaan dus voor hem ging het vloeiender. als je inhoudelijk over de zaak gaat schrijven kan dit tegen hem gebruik worden. mijn man vond het in 1e instantie geen goed idee dat we wilde komen dus heb dat maar niet gedaan maar na 1 jaar werd het teveel dus ben ik met de kindjes naar italie afgereisd dit heeft hem goed gedaan al was het afscheid zwaar. hij mag iedere week 10min bellen wat heel snel voorbij is. nu je je man geld hebt gestuurd kan hij in ieder geval boodschapjes doen dat is wel fijn voor hem. en hij mag trots zijn op zijn dochter! het is inderdaad niet makkelijk want soms schaam ik me echt altijd ben ik de gene die op het schoolplein staat zelf het huis verbouwen zonder vader iets leuks doen met de kinderen het is ook zo stil in huis niets is hetzelfde maar aan alles komt een eind groetjes sandra

Hoi Sandra

Ik communiceer in het duits met de advocaat en gelukkig voor mij ik woon in de grensstreek en ben de duitse taal rdelijk machtig dus red me er prima in. Dat heb ik vaker gehoord dat het voorarrest de zwaarste periode is. Als ik de gevangenis opzoek dan ziet het er mooi uit en is het een kleine gevangenis. Dit weekend een brief gekregen van hem dat hij met nog iemand op een kamer zit maar deze kan geen duits dus ze kunnen niet communiceren. Verder is mijn man heel sociaal en bewegelijk en het tussen vier muren opgesloten zitten is niets voor hem. Wat dat betreft is hij nu al enorm gestraft. Hij schrijft dat het een sonja bakkerpaleis is. Hij krijgt maaltijden maar hij is een zoetekouw en groot dus me die drie maaltijden wordt hij niet gevuld. Hij heeft nu in ieder geval geld en kan dingen kopen. Verder hebben enkele familieleden ook wat chocola gestuurd alsmede boeken. Hij leest nu en je moet weten dat hij in zijn gehele leven praktisch nooit gelezen heeft en nu dus wel.
Dat je je kinderen nu dingen moet afnemen dat vind ik het ergste. Haar papa is nu al weg en misschien moet ik straks het huis ook nog verkopen. Ik ben nu druk aan het kijken hoe ik dat kan regelen. Gelukkig is een vriend financieel adviseur en die bekijkt onze polissen en evt of ik recht heb op toeslagen etc. Een vriendin van mij is belastingconsulente en is ook aan het kijke nbelastingtechnisch en verder de familie die willen me helpen en zoals zij zeggen zullen zij er alles aan doen om mij in ieder geval nu nog hier in het huis te laten. Klinkt gek omdat het maar een materiaal is maar de buurt waar ik woon helpt mij ook gigantisch met oppas en willen me altijd helpen. Ik woon hier ontzettend fijn en esmee heeft hier heel veel vriendinnetjes dus ook afleiding en ik wil dat nog niet meteen van haar afnemen. Mijn kinderen dat zijn mijn grootste zorg. Ik hoop binnenkort ook meer duidelijkheid te krijgen en te kunnen vragen wat hij nu heeft gedaan. Antwoorden krijgen op al mijn vragen. Ik schrijf er niet over (mag ook niet is mij gezegd) maar het is wel vervelend om die vragen niet beantwoord te krijgen. Ik snap gewoonweg nie waarom hij het heeft gedaan. Er was geen reden toe om dat te doen. Niet financieel, verslaafde familieleden of uit een dergelijk milieu. Hoe hij dit heeft kunnen doen en niet nagedacht heeft wat als het misgaat dat steekt mij heel erg. Voel me nu behoorlijk in de steek gelaten door hem. Maar goed de 18e is er weer een verhoor en misschien krijg ik dan wat meer info. Ik hoop het heel erg. Ik vind het knap van je dat je nog steeds zo door kan gaan al zoveel jaar ook kun je je man niet hier krijgen op basis van het WOTS?

Hey Barbara,

Hopelijk kunnen je kenissen wat betekenen voor je zodat je het huis kan behouden. Want hoeveel kan een mens aan? De ene klap na de andere is niet zeker niet fijn. Mijn man is ook altijd in de weer en sociaal in de buurt waar hij is opgegroeid is dan ook echt geschokt gereageerd hij is erg bekend daar maar gelukkig hebben ze hem dat beweeglijke niet ontnomen dat zie je ook heel erg duidelijk wanneer we op bezoek zijn met iedereen maakt hij een praatje en moet ook altijd van alles en nog wat regelen ook wil hij meestal zijn bezoek zo plannen om samen met zijn maatjes en hun famillieleden. Maar om je vraag even te beantwoorden mijn man komt eigenlijk wel in aanmerking voor de WOTS regeling hij was ook hiermee bezig maar hij is nu aan het overleggen met zijn advocaat wat beter is voor hem want als het goed is dan mag hij per januari gaan werken en zit hij in een soort van open kamp dan mag hij naar buiten en moet hij zich s'avonds melden dan slaapt hij daar eigenlijk alleen maar. En we denken dat dat dan beter is dan dat hij hier komt want hoogstwaarschijnlijk als hij die WOTS aanvraag doet moet hij 8 jaar zitten eissen ze dan van nederland dat is dan zogezegd de voorwaarde terwijl blijft hij in italie dan hoeft hij maar 2/3 uit te zitten wat neerkomt op 5.5jaar. Dan is het nog even doorbijten maar als we op bezoek gaan dan kunnen we ook echt samen zijn met zijn 4en. Het is allemaal niet makkelijk maar ja de dingen zijn zoals ze moeten zijn. Hopelijk komt er gauw een einde aan. Je hoeft niet perse famillieleden of vrienden of uit het drugsmileu te komen. Soms word je er ook ingeluisd of praten mensen je wat in maar ik zeg maar zo het is zo en ik kan er lang over piekeren maar dat veranderd er hellemaal niets aan. Maar ik begrijp jouw situatie echt wel je hebt talloze vragen die je graag beantwoord wil hebben. Ik hoop dan ook echt dat je zo snel mogelijk antwoord krijgt maar mijn advies is probeer op bezoek te gaan dan voel je je veel opgeluchter en zal je wat antwoorden hebben ook al blijft er achteraf altijd nog wat te vragen of te zeggen. Houd moed en blijf sterk probeer van je kinderen te genieten laat dat je ook niet ontnemen. Groetjes Sandra

Hey barbara,
Wilde even vragen hoe het met jullie gaat? Heb je nog nieuws over je man? In ieder geval sterkte en ik hoor het nog wel. Groetjes Sandra

Hey Lisselotte,
Hoe gaat het met je? En hoe is het met je man? Had al een tijdje niets meer gehoord hopelijk heb je goed nieuws en is je mannetje thuis. Ik hoor het nog wel. Groetjes Sandra

Hoi sandra

sorry dat ik even niet van mij heb laten horen maar druk op school met dingen. Schoonmaken van de klassen, bijeenkomst groepenverdeling etc. verder nog sociale verplichtingen erbij dus.
Nou als ik de advocaat mag geloven ziet het er goed uit maar ik hou mijn reserves. Woensdag heeft er weer een verhoor plaatsgevonden en dat was ook positief verlopen en het verhaal van martijn komt overeen met wat de anderen hebben gezegd. Nu gaat der dinsdag weer een verhoor plaatsvinden door de politie en dan vrijdag (volgende week) nog een met de onderzoeksrechter en misschien wordt er dan besloten of martijn ontslagen wordt uit voorarrest (maar misschien ook niet). De advocaat is positief en hij weet wat er gebeurd is maar ik niet dus ik weet of ik hem kan/mag/moet geloven. Vorige week vrijdag kreeg ik nog de schrik van mijn leven. Was op het werk en wist dat martijn verhoord zou woren en ineens ging mijn mobiele. Zag aan eht nr dat het zwitserland was dus je begrijpt mijn hart ging als een razende en ineens had ik martijn aan de tel. Moest in het duits praten en niet over de zaak en wat moet je dan zo plots zeggen. /Ik wist het niet meer en veel dingen zijn ook langs mij heen gegaan. Zo gek om hem ineens te horen. Maar goed volgende week wordt een belangrijke week en dan kom ik er misschien achter wat er nu allemaal gebeurd is en wat er nog gaat gebeuren. Het is dan nog niet over. Hier is ook natuurlijk het eea kapot gemaakt aan vertrouwen etc dus wij zullen dan ook hard moeten werken en krijgt hij dan nog een straf geen idee allemaal.
Wat een dilemma voor jou mbt dat WOTS verhaal. Je wilt hem uiteraard het liefst dichtbij hebben maar als hij dan meer vrijheid krijgt kan ik me voorstellen dat je dat dan ook niet doet. Moeilijk hoor allemaal. Sowieso zijn dit soort dingen moeilijk ook omdat er een schande over heen zit (of hoe zeg je dat ook alweer kom er niet op). Dit is niet iets wat je zo meemaakt en mensen kijken je toch erop aan dus als het iemand overkomt zul je er niet snel overpraten en je zult zeker niet de publiciteit zo gaan opzoeken hiermee. Maar goed het blijft dus afwachten voor mij en ik hoop dat ik volgende week meer te horen krijg en misschien heel misschien dat martijn met de zomer thuis is. ik hoop het...en ik hoop voor jou dat het ook een keer snel voorbij is. Mijn petje af voor de ontberingen die je nu al hebt moeten doorstaan en dat je iedere keer de kracht hebt om door te gaan en "positief" te blijven. Ik ben nog maar 12 weken dit leven gewend maar wat een impact heeft dit op alles zeg. Voor de kinderen ga je door gelukkig dat ik ze heb want misschien was ik dan hele dagen in bed blijven liggen of zo en mensen gaan weren etc en nu kan het niet . Ze moetn nar school, ze moeten naar gym/zwemmen etc dus je moet de mensen wel onder ogen komen. nogmaals mijn petje af want ik weet nu hoe moelijk dit is.

Hey Barbara,
Geef niet hoor! was gewoon benieuwd naar hoe het ging met jullie?
Het is nu inderdaad een drukke periode en af en toe moeten we ook van de zon genieten!! Heb het ook druk met werk maar gelukkig nog een weekje en het is vakantie. Fijn dat je de stem van Martijn weer kon horen. Het is positief hoor dat hij je heeft gebeld want meestal mag dat hellemaal niet. Bij mijn man was het zo dat ik papieren moest opsturen werd nog allemaal nagechekt bij de ambassade en dat heeft echt maanden geduurd voordat hij mocht bellen. En dan moet hij verplicht naar een vaste lijn bellen dus dat is echt positief. Hopelijk komt hij snel thuis zodat jullie weer samen kunnen zijn. Even afwachten, zal zeker wel spannend zijn. Het is goed dat je het gewoon afwacht want het is zeker ook afhankelijk van de onderzoeksrechter of dat hij/zij streng is. Maar ik hoop echt dat het goed komt. Ben blij dat je toch je sociale activiteiten voortzet zal je zeker ook wat afleiding geven want het is echt moeilijk iemand waarop je altijd kan rekenen valt weg en je weet niet hoelang je in die onzekerheid zit. Ik zal voor je duimen en hopelijk heb je binnenkort goed nieuws!!!! Geniet van het zonnetje ondanks deze ellende!!! Groetjes Sandra en houdt moed hoe moeilijk het ook is en probeer hem te steunen want hij zal jullie ontzettend missen.

Hallo iedereen,
Ik heb net jullie berichten gelezen en ik wil zeggen dat ik zeer veel respect heb voor jullie moed. Mijn man zit in Tilburg en komt hopelijk eind augustus vrij. Het is heel moeilijk om achter te blijven, mensen bekijken je verkeerd en veroordelen zo snel. De zorgen en verantwoordelijkheden wegen zwaar door. Ik hou van mijn man en jullie ook van jullie partners en dat is de voornaamste reden dat we door vechten. Volhouden en we komen er allemaal wel. Ik wens jullie het allerbeste en veel sterkte.
Groetjes Yasmine